عجیب تر از هر بکری

خود به خود تر از اون بی خودی که مدام تو گوشت اصوات

بی هویتی داره

دنگ دنگ یک ناقوس منظم پراز تکرار بی آوا

---خط فاصله تا هنوز هستم های من خطوط لمس را مکرر  بی خواب کرده...

اینجاست که هجای بی تفاوتی های هر روزه ی نا گاه درگیرت می کند

یک آشنا خون را نجوا گرایانای هر دم از پک تورا می مکد

مثل فرهنگ ادیبی که اینبار پتک میشه روی تنت که بخوان مرا...

و بخوانید مرا و نگویید که احساس زهر کشنده نیست سنگر خونین تخت را ندارد

لعنت بر دستهایت(یم)

امروز دلم نوازش نخواست

چون پاهایم دیگر کشش این پریود حال زمان را نداشت

درد تمام این همه های از بین رفته ی جذابیت خاص مونث شایسته ی سال

وقتی چشم های تو در ته آن گیلاس شراب ثبات یافته تر از مصلوب کردن هایت می شود

من با تو می شویم جایزه ی نفرین سال

بطن فکر هرز من

هر روز ضخامتش می شود دستمایه ی اسطوره های معمول تجاوز شهر

لب هایم پوست انداخت در بدرقه ی نانواخته های حریر لباسم

عریان است فریب آدمک در گورستان حرمت آیات کدر...

نعره می زنم مرداب له شده ی افکارت را

خیمه شب بازی ات هم دیگر کلیشه ای شده آدمیزاد هههههه

باز همانم آس پیک خورده غلیظ تر از...نادانی اش فریاد متناقض نمای بی وجودتریست

(اندامم اکسیر تازیانه های دود کنده را در سر دارد به عاریه می گیرد تو را

اینبار من حراجت می کنم)

خط بزن پاکیت را با خون بازی چرک های ماسیده شده ی تنمان

در دم کورتاژ ممنوعیت غیر می کنیم.